กระทรวงกลาโหมสหรัฐ (เปนตากอน) ตระหนักดีมาตั้งแต่นานแล้วว่าข้อมูลตำแหน่งที่รั่วไหลจากสมาร์ทโฟนของทหารสามารถนำมาใช้เป็นช่องโหว่เพื่อติดตามและโจมตีกองกำลังได้ อย่างไรก็ตาม แม้จะมีวิธีการแก้ไขปัญหาที่ง่ายและไม่แพงระดับหนึ่ง แต่กองทัพสหรัฐกลับไม่ได้นำมาใช้แทบจะเลย ซึ่งล่าสุดมีรายงานยืนยันว่าศัตรูได้เริ่มใช้ข้อมูลดังกล่าวมาเป็นเครื่องมือในการระบุตำแหน่งและกำหนดเป้าหมายโจมตีทหารอเมริกันในพื้นที่จริงระหว่างสงครามอย่างจริงจังแล้ว

ปัญหานี้เกิดจากแอปพลิเคชันต่างๆ บนสมาร์ทโฟน ไม่ว่าจะเป็นแอปออกกำลังกาย แอปแผนที่ หรือแม้แต่เกม ที่ทำงานในเบื้องหลังและส่งข้อมูลพิกัด GPS ไปยังเซิร์ฟเวอร์ของบริษัทเอกชน ซึ่งข้อมูลเหล่านี้มักถูกซื้อขายหรือรั่วไหลออกไปสู่สาธารณะหรือมือของผู้ไม่หวังดี แม้ว่าทหารจะได้รับคำสั่งให้ปิดการใช้งานฟังก์ชันตำแหน่งบนโทรศัพท์ แต่ในทางปฏิบัติกลับควบคุมได้ยาก เนื่องจากยังมีช่องโหว่อื่นๆ ที่สามารถเปิดเผยตำแหน่งได้ เช่น สัญญาณโทรศัพท์ที่เชื่อมต่อกับเสาสัญญาณใกล้เคียง

การที่เปนตากอนละเลยมาตรการป้องกันที่เป็นรูปธรรมในช่วงเวลาที่ผ่านมา ถือเป็นความล้มเหลวด้านความมั่นคงปลอดภัยที่ส่งผลกระทบรุนแรงต่อชีวิตของทหารในสนามรบ โดยเฉพาะในพื้นที่ที่มีความขัดแย้งระหว่างประเทศ เหตุการณ์นี้จึงเป็นบทเรียนสำคัญที่เน้นย้ำถึงความเสี่ยงด้านไซเบอร์ในชีวิตประจำวันที่สามารถขยายวงกว้างไปสู่ภัยคุกคามทางกายภาพได้โดยตรง ทำให้ต้องเร่งปรับเปลี่ยนนโยบายและพัฒนาเทคโนโลยีการปกปิดตัวตนทางดิจิทัล (Digital OPSEC) ให้มีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น

คำศัพท์เทคนิคที่น่าสนใจ

• Location Data (ข้อมูลตำแหน่ง) – ข้อมูลพิกัดพื้นที่ที่สร้างโดยระบบ GPS หรือเครือข่ายโทรศัพท์ เพื่อบ่งบอกตำแหน่งทางภูมิศาสตร์ของอุปกรณ์ในเวลาจริง
• OPSEC / Operational Security (ความมั่นคงปลอดภัยในปฏิบัติการ) – กระบวนการรักษาความลับของข้อมูลที่สำคัญเพื่อป้องกันไม่ให้ศัตรูสามารถคาดการณ์หรือระบุแผนการและตำแหน่งของกองกำลังได้
• Adversaries (ศัตรู/คู่แข่ง) – ในบริบทนี้หมายถึงกลุ่มหรือประเทศที่เป็นคู่กรณีทางทหาร ซึ่งใช้ประโยชน์จากช่องโหว่ทางเทคโนโลยีเพื่อหาเป้าหมายโจมตี

🔗 แหล่งที่มา: https://www.wired.com/story/the-pentagon-knew-enemies-could-track-troops-phones-for-years-now-they-are/