การเก็บข้อมูลที่ละเอียดอ่อนไว้ในพรมแดนของชาติอาจตอบโจทย์ข้อกำหนดด้านที่ตั้งได้ แต่ข้อมูลนั้นยังคงอยู่ภายใต้กฎหมายของเขตอำนาจศาลอื่น ๆ หากต้องพึ่งพาผู้ให้บริการในต่างประเทศ หรือเสี่ยงต่อการถูกกระทบจากปัจจัยภายนอก
ความตึงเครียดทางภูมิรัฐศาสตร์ กฎระเบียบที่เปลี่ยนแปลง และการใช้ AI ที่เพิ่มขึ้น กำลังบีบให้องค์กรต้องทบทวนความหมายของ ‘อธิปไตยข้อมูล’ ในทางปฏิบัติ
ในงานสัมมนาออนไลน์ ‘Data Sovereignty By Design’ ผู้ดำเนินรายการ Tim Phillips ได้พูดคุยกับ Patrick Smith, Field CTO สำหรับ EMEA ของ Everpure (อดีต Pure Storage) เกี่ยวกับการก้าวข้ามการทำตามรายการตรวจสอบการปฏิบัติตามข้อกำหนด และใช้แนวทางเชิงกลยุทธ์ในการควบคุมข้อมูล
Smith ชี้ให้เห็นถึงความแตกต่างที่น่าสนใจว่า แม้ว่าองค์กรจะลงทุนในโครงการด้านอธิปไตยมากขึ้น แต่หลายแห่งก็ยังขาดกลยุทธ์ที่ประสานงานกัน และความเสี่ยงที่ได้รับความสนใจสูงสุดอาจไม่ใช่กลุ่มที่ลงทุนมากที่สุด
การอภิปรายนี้เน้นว่าการปกป้องข้อมูลไม่ใช่แค่ความรับผิดชอบของฝ่าย IT แต่ต้องอาศัยข้อมูลจากผู้นำธุรกิจ ฝ่ายความปลอดภัย ฝ่ายจัดซื้อ และฝ่ายกฎหมายในการตัดสินใจว่าข้อมูลใดต้องได้รับการปกป้อง บริการใดต้องทำงานต่อไป และระดับความเสี่ยงที่ยอมรับได้คืออะไร
Smith ได้นำเสนอแนวคิดเรื่อง ‘minimum viable company’ ซึ่งคือการระบุบริการ แอปพลิเคชัน และข้อมูลที่สำคัญที่สุดที่องค์กรต้องรักษาไว้ให้ดำเนินต่อไปได้แม้เกิดการหยุดชะงัก และการตัดสินใจด้านเทคโนโลยีควรคำนึงถึงการเข้าถึงข้อมูล การพึ่งพาซัพพลายเออร์ และแผนการออกจากระบบตั้งแต่เริ่มต้น
ศัพท์ที่ควรรู้
- Data Sovereignty – อธิปไตยข้อมูล หมายถึงการควบคุมข้อมูลให้อยู่ภายใต้กฎหมายและอำนาจของประเทศนั้น ๆ
- Jurisdiction – เขตอำนาจศาล หมายถึงขอบเขตทางกฎหมายที่กำหนดว่ากฎหมายใดมีผลบังคับใช้
- AI – ปัญญาประดิษฐ์ หมายถึงเทคโนโลยีที่ทำให้คอมพิวเตอร์สามารถเลียนแบบความฉลาดของมนุษย์ได้
- Minimum Viable Company – บริษัทที่ใช้งานได้ขั้นต่ำ หมายถึงบริการและข้อมูลสำคัญที่สุดที่องค์กรต้องรักษาไว้ให้ดำเนินต่อไปได้
ที่มา: The Register